داستان

hss — Tue, 10 Nov 2009 06:40:27 GMT

اولین برف و نامه برفی

امروز صبح در حالی که هیچ فکر و جسم خواب رفته دل از پتوی زمستانی و گرمای زیر آن نمی کشید بلاخره برخواستیم و ناباورانه کوههای سفید پوش چغد شهر سمنگان چشمانمان را پر کرد که این حکایت از آمدن اولین برف زمستانی یا همان زمستانهای زود رس این سرزمین می کند.پشت بام مهمانخانه ریاست احیا و انکشاف دهات رفتیم و از آنجا نظری به استوپه سنگی و تاریخی تخت رستم انداختیم. میراث تخت و بخت تهمینه ویادگار شب خاطره انگیز رستم دستان و زادگاه سهراب زورق باران بود. به ریاست که آمدیم خبری نبود جز خبر برف و نامه های برفی و اینکه به کجا و پشت دروازه کدام نفر مال و مکنت دار نامه برفی روان شود و چند نفر در آن میهمانی شریک باشند و مهمتر از همه کدام رستم دستانی دل بدریا بزند ونامه را ببرد. حکایت نامه برفی از این قرار است که با افتادن اولین برف سال نامه ای به یکی از بزرگان، خوانین، کلان قشلاق، دوست و یارفیقی می نگارند وضمن تبریک اولین برف سال، قید می کنند که به تعدادی مشخص از افراد قریه ودوستان برای میله و شادی، شبی را میهمان او خواهند بود. فرد حامل نامه بعد از رساندن نامه بلافاصله فرار را بر قرار ترجیح داده به سوی خانه خود رهسپار می شود میزبان موردنظر و دوستان او تلاش می کنند که نامه رسان را قبل از رسیدن او به خانه اش دستگیر کنند که اگر موفق شدند او را گرفتار کرده به رویش گل سیاه می مالند و او را دست بسته پیش فرستادگان نامه می آورند و همان مهمانی را که قرار بود بالای طرف مقابل بار کنند بالای خودشان بار می شود و فرستندگان نامه باید تمام کسانی را که گرفتار کنندگان نامه رسان بگویند مهمان کنند.

البته جدای از مهمانی و بخوربخورش جالبترین قسمت این سنت همان بگیر وببندی است که برای گرفتار کردن نامه رسان می شود. یکی فرار کن و دیگران هلهله کنان در میان برف و گل ولای به دنبالش سواره و پیاده بتازند.چه شود...

hss — Wed, 20 Feb 2008 05:41:18 GMT

برنده جایزه ی سوم

پنجمین جشنواره سراسری شعر و داستان جوان سراسر کشور(ایران) بهمن ۱۳۸۶ سمنان

و ما ها تمام گرد و خاک زمین را به آسمان می بریم

و ما ها ترک سنت خدا و رسول کرده سر پا ایستاده بودیم که آنها دور از تیر رس ماها می دویدند. آنها که سه نفر بودند و دور از تیر رس ماها می دویدند. شب آمده بود و بعد ازنیمه گذشته بود که پشت سنگ کلانی پنهان می شدیم. با اشاره دو سگرتی والا که طرفم گوشه ی چشمش را پرانده بود از جایمان بلند شده بودیم همان وقت که بازی گرم شده بود و فکر ما پیش سگرتیها می بود. بازی گرم بود وکمپل والا با دمش چارمغزمی شکستاند که بیر و بار شده بود و چند نفر دیگر همراه جزگرهایشان از یک گروپ دیگر هم آمده بودند.

hss — Mon, 10 Dec 2007 15:10:18 GMT

بادیگارد

بی راهه ی منتهی به شهر غرش کرده قوماندان و پنج بادیگارد را نقش زمین می کند. گرد و خاک رفته رفته زمینگیر می شود. قوماندان خاکش را تکانده دورتر ایستاده می شود.

- ماین لعنتی

چهار بادیگارد دو طرف قوماندان را می گیرند.

- تفنگیشه بگیر!

قوماندان پیشتر از چهار بادیگارد حرکت می کند.

بادیگارد در امتداد راه خاک آلود نگاه کرده - قوماندان می گوید- و به طرف پای افتاده می خزد. قوماندان مقابل باغ، بالاتر از قشلاق ایستاده می شود.

- بگیر بچیم، گریس بند است.

- قومندان راست می گه، شار می ری، کندک همانجاست.

جوانک خام سال از دیوار باغ مابین سرک پایان شده دستش را روی موهای ژولیده وخاک گرفته اش می کشد. یک دل و دو دل دست پیش می کند.

- کندک شار است. شار را می بینم...

با صدای بادیگارد جوانک خام سال تفنگ را به شانه می اندازد و دوان دوان خود را به آنها می رساند. قوماندان و پنج بادیگارد در امتداد سرک خاک آلود حرکت کرده ونرسیده به شهر، به بی راهه می زنند. بی راهه منتهی به شهرغرش کرده...

hss — Wed, 27 Jun 2007 14:56:50 GMT

پیرمرد می خندد

زن خداگویان سرش به طرف آسمان بلند میکند.رنگش به سفیدی میزند.هر دودستش را جمع کرده مابین شان فوت می کند.سرش راکه از روی دستهایش بالا می کند لبش سُدری می بندد و رطوبت به جامانده از فوت اش در کف دستهایش جل جل می کند.نفس های پربخارزن که به تندی می زند.روی لبهای زن سُدری می بندد.سُدری که نه،دیگر یخ شده.لبهای زن یخ بسته.مرد یخ ریزه ای دور دهانش که از سبیل های درشت وتنک اش آویزان شده تکانده به زن نگاه می کند.«کلوشایم پاره شده» «همی چند ماه پیش برید نخریدم؟مگم سال چند کلوش پاره می کنی؟»

hss — Thu, 08 Mar 2007 05:33:18 GMT

بد کاره

از سر شب تا حالا که شب از نیمه گذشته است. آماده و گوش به دروازه همین جا در تاریکی دهلیز به انتظار نشسته ام.همان وقت که دو پشک داخل تندور خانه جنگ شان شد.از آن پیشتر بود.پیشتر از آن باد تند که بوته ها را از تندور خانه دوانده بود پیش خانه، و بوته ها که به دروازه خورده بودند وحشت را درجانم انداخته و خواب را از سرم پرانده با خود برده بودند.

hss — Fri, 02 Mar 2007 06:44:18 GMT

برنده جایزه ی دوم

نخستین جشنواره سراسری داستان نیمروز

اسفند ماه ۱۳۸۵ زاهدان

بازهم کم کاری و عذر و این طور چیزها.با تمام این ها بارو کنید که این بار واقعا مصروف بودیم.یک هفته ای گرفتار نخستین جشنواره سراسری (در ایران) به نام نیمروز بودیم.البته جای شکرش باقی است که در این دوره مسابقات داستان بیگ بابه موفق به دریافت جایزه ینفر دومی شد.هفته ای بود پر ثمر باورکشاب های تخصصی داستان کوتاه نقد و بررسی با حضور منتقدان و صاحبنظران مطرح ادبیات داستانی ایران آقایان گودرزی و جزینی و خانمها دکتر رونقی و سلیمانی. جایتان خالی .

hss — Sun, 26 Feb 2006 14:32:18 GMT

بریده ای از یک نا تمام

...

بعد پدر به شانه هایم می زد و موی هایم را بهم می ریختاند همانها راکه وقت بازار آمدن بوبوآب چرب کرده شانه زده بود

.شب های بعد از بازار خوش شب هایی می بود

.از سردستر خوان تا آخرهای شب به تمام پدر چیزهایی می گفت که بوبو را می خنداند

.آن شبها که پدر خوش می بود بوبو جای مرا دورتر از جای خودشان می انداخت و می شنیدیم صدایشان را آن وقت که ستاره ها را شمارش می کردند وبعد روی تعداد ستاره ها جنگ شان می شد ودر هم می غلتیدند و این همان وقتی بود که چشمهایم گرم شده وحس گنگی تمام جانم را در برمی گرفت

....

hss — Mon, 26 Dec 2005 16:13:39 GMT

جنگ

تیر انداخت کردیم و آنها را می‌کشتيم که جنگ شروع شده بود وصدای مرمی‌ها را که ازبالای فرودجايمان می‌گذشتند می‌شنيديم.بعد،جنگ شروع شده بود ومی‌ديديم مرمی‌ها را که چشمهايمان باز مانده بودند رو به آسمان.

hss — Wed, 14 Sep 2005 12:10:18 GMT

مورچه‌هاي سياه ودانه‌هاي سفيد

ـ آخ‌خ…
شتلق،وپشت گردنش ـ زيردستش ـ جمع شده،چملك مي شود.زير دستش خار خار شده ميرسدمابين دوانگشتش .مرده ـ له شده ـ وپرتاب مي‌شودپشت سرش .شتلق وپشت گردنش مي‌سوزد.سرخ شده ـ سوخته وچملك شده ـ ني ني مي سوزد.فقط مي‌سوزد پشت گردنش .به گمانش سوخته، پنديده وچملك شده،آتش گرفته،آتش شده وپشت گردنش مي‌سوزد وچشم‌هايش نيز.

hss — Sun, 17 Jul 2005 14:03:18 GMT

جنگ (يكي بعد ازيك)

زماني كه پاي چپم را روي پاي راستم انداختم تمام آسمان درپنجره نشسته بود.آسمان که ترک برداشت صدا در پنجره هم پاشید.بوي شيون می آمد و صداي خون لرزیده ازپاي راستم درشكمم مي‌شد كه صداي گوشت كباب از پنجره بيرون مي‌رفت.

۱۳۸۳/۳/۱سيستان وبلوچستان